#16

Gedurende mijn middelbare schooltijd deed het internet zijn intrede. Ik behoorde tot de proefkonijnen voor het studiehuis. Op computereilanden en in de mediatheek konden leerlingen op internet. Daar was mijn eerste kennismaking met het www. Als snel werd het chatten ontdekt. Terwijl leerlingen zogenaamd hard aan het werk waren, werd er met anderen gecommuniceerd. Wel oppassen dat de mediathecaresse het niet zag.
Grappig dat iets wat op school verboden was binnen het archief wordt gepropageerd.
Eén van de opdrachten was het plaatsen van een chat-button op het weblog. Deze staat er nu. Ik heb Google-Talk geinstalleerd en via dat programma gechat. (Als er nog collega’s daarmee willen oefenen, laat het maar weten) Dat ging ook goed. Maar als er binnen het archief op de button op mijn weblog wordt geklikt krijg je een foutmelding. Van buiten het archief schijnt het wel te werken.
De conclusie van het chatten op kantoor is dat het vooral van de werkzaamheden afleidt. Vooral als je ook de mail in de gaten houdt. Bij instellingen als bibliotheken en archieven is het wel handig als je via chat een vraag kan stellen. Maar is het niet net zo handig als je mail snel beantwoord wordt?
Het is wel jammer dat er zoveel verschillende chatprogramma’s zijn. Daardoor kunnen verschillende kennissen gebruik maken van verschillende kanalen om te chatten.
En je moet ook eerst iemands chat-naam zien te achterhalen. Het is niet heel erg web 2.0, maar dit doet verlangen naar een soort van telefoonboek.
Ik heb gehoord van een applicatie waar mee je random met een willekeurig chatpersoon ergens op de wereld verbonden wordt. Maar in een kantoortoren is het ook best handig om collega’s in een andere kamer, of zelfs op een andere verdieping te bereiken.